Pozwalamy się leczyć

Ablacja pozwala leczyć coraz trudniejsze przypadki zaburzeń rytmu serca. Czym jest? (Czerwiec 2019).

Anonim
Saki Santorelli mówi, że uzdrowienie zaczyna się, gdy odkrywamy nasze wrażliwe miejsca. Posłuchaj, jak mówi o tym przez transmisję na żywo z niedawnego "Tworzenia uważnego społeczeństwa".

We wzajemnie zależnych dziedzinach zdrowia osobistego i zawodach związanych ze służbą zdrowia czujność - nasza zdolność do zwrócenia uwagi, z chwili na chwilę, celowo - jest natychmiastowa. dostępny sojusznik. Dla tych, którzy cierpią ból, a także dla osób, które go łagodzą, tak uważna uważność jest jednym z najważniejszych elementów procesu uzdrawiania. Na co dzień, pracownicy służby zdrowia stają twarzą w twarz z zabandażowanym miejscem, " miejsce, w którym rana leży za osłoną ochronną. Zwykle dochodzi do tego pod postacią bólu innej osoby. Jednak tak często wydaje się, że wszyscy, których nazywamy pacjentami, ukrywali i przynosili ze sobą, do naszej nieświadomej obecności, puste lustro. Następnie, gdy spojrzymy na & bdquo; ich " miejsca rozdarte i zranione, widzimy, całkiem nieoczekiwanie, odbicia nas samych.

Podobnie, gdy jako pacjenci mamy do czynienia z chorobą, z nieoczekiwanymi, i po otrzymaniu silnych sugestii lekarzy na temat naszej przyszłości, łatwo odwrócić się od nas, tracąc poczucie kierunku, nie ufając już naszej wrodzonej mądrości i wrażliwości nawigacyjnej. Ale jeśli w tych momentach nauczymy się zatrzymywać i być obecnym, mamy szansę dużo się nauczyć.

W tych chwilach, bez względu na naszą rolę, tak wiele wydaje się być zagrożonych, tyle naszej tożsamości dojrzałe na straty, niepewność lub przemieszczenie. Dlatego często cicho się oddalamy. To jest nasz wspólny zwyczaj. Jest to zrozumiałe, ponieważ nikt z nas nie chce być zraniony. Ponieważ jednak ta tendencja jest tak wszechobecna, nasza intencja, nasza stale odnawiająca się przysięga praktykowania bycia obecnym w pełnym zakresie naszego rozwijającego się życia, jest ogromnym zasobem. Moje własne doświadczenie sugeruje, że chęć zatrzymania się i bycia obecnym prowadzi do postrzegania okoliczności i zdarzeń z większą jasnością i bezpośredniością. Wydaje się, że z tej bezpośredniości wynika głębsze zrozumienie lub wgląd w życie rozgrywające się wewnątrz i przed nami. Taki wgląd pozwala nam wybrać odpowiedzi, których najbardziej domagała się sytuacja, a nie te, które reagują na bodźce, nałogi lub długotrwałe treningi.

Z racji bycia człowiekiem, każdy z nas ma intymne warunki z nieobecnością. Z tego powodu nasza intymność z tą odczuwaną nieobecnością jest potężnym sprzymierzeńcem. To jest teren praktyki uważności. Za każdym razem, gdy budzimy się, by nie być dłużej obecnym dla siebie lub dla innej osoby, jest to, paradoksalnie, moment obecności. Jeśli chcemy widzieć całe nasze życie jako praktykę, nasza świadomość chwil, kiedy nie jesteśmy obecni, w połączeniu z naszą intencją przebudzenia, wprowadza nas w teraźniejszość. Biorąc pod uwagę naszą skłonność do nieobecności, możliwości praktykowania obecności są obfite.

Medytacja na temat świadomości oddechu

Praktyka medytacji wymaga zdyscyplinowanego, trwałego wysiłku. W głębi serca medytacja uważności dotyczy troski, chęci zbliżenia się do naszego dyskomfortu i bólu bez osądzania, dążenia, manipulacji czy pozoru. To łagodne, otwarte, nieoceniające podejście jest zarówno miłosierne, jak i nieubłagane, zadając nam więcej, niż moglibyśmy się spodziewać. Aby praktykować w taki sposób, świadomość oddechu jest skutecznym, zawsze dostępnym środkiem do pielęgnowania obecności.

Znajdź wygodne miejsce do siedzenia. Siedzenie na podłodze lub na krześle z prostym oparciem jest w porządku. Jeśli siedzisz na krześle, sprawdź, czy możesz oprzeć się o tylną część fotela i utrzymać się (chyba że masz problemy z plecami), siedząc wyprostowany, ale swobodnie, stawiając stopy mocno na podłodze, pozwalając, aby kolana i stopy były o szerokości biodra oddzielnie. Znajdź wygodne miejsce na ręce i oprzyj je na kolanach. Spróbuj złożyć je razem lub obracając dłonie w górę lub w dół. Jeśli jesteś na podłodze, pomocne może być umieszczenie poduszki pod pachami. To zachęci twoją miednicę do pochylenia się do przodu, a twoje kolana dotkną podłogi, zapewniając mocną i stabilną podstawę wsparcia. Znów znajdź wygodne miejsce na swoje ręce.

Teraz zajęłaś swoje miejsce.

Pozwól sobie po prostu poczuć, że siedzisz wyprostowana, solidna, dostojna, bez udawania… siedząca na siedzeniu, uświadamiająca sobie przepływ swojego oddechu, wyczuwając rytm wdychania i wydech, uczucie oddechu wchodzącego i opuszczającego ciało. Uświadom sobie wzrost i upadek brzucha lub uczucie oddechu na czubku nozdrzy lub poczucie wchodzenia i wychodzenia całego oddechu. Zamiast myśleć o oddechu, pozwól sobie na odczuwanie oddechu - rzeczywistych fizycznych odczuć oddechu - gdy oddech nadchodzi i gaśnie. Nie ma gdzie się dostać, nic do zmiany. Po prostu bądźcie świadomi oddechu w ciele, przychodzącego i wychodzącego, wchodzącego i wychodzącego. Za każdym razem, gdy zauważysz, że umysł odszedł od świadomości oddechu, delikatnie i zdecydowanie powróć do uczucia oddychania, do fali wdechu lub wydechu.

Ta wędrówka może się wydarzyć pięćdziesiąt razy w ciągu najbliższych pięciu minut. To normalne. Jednak za każdym razem, gdy zauważasz, że umysł wędruje, delikatnie i stanowczo wracaj do odczucia oddechu. Nie musisz się skarcić, nie musisz trzymać się tego, co wchodzi w umysł. Oddechowy. Jazda falami wdechu i wydechu. Tylko ten oddech… i ten oddech… i ten oddech. Po prostu przebywając w strumieniu oddechu. Wracając do domu, powracając, przez świadomość oddechu, do swojej pełni, swojej kompletności. Właśnie tutaj, właśnie teraz.

Spróbuj pracować z tą praktyką przez pięć do trzydziestu minut kilka razy w ciągu następnego tygodnia. Jeśli chcesz, spróbuj stopniowo zwiększać czas poświęcany na & bdquo; formalne " praktyka uważności.

Równoważenie umysłu serca

Czasami ludzie mylą umysł w słowach uważność z myśleniem lub ograniczaniem uwagi do poznania, wyobrażając sobie, że jesteśmy proszeni o angażowanie się w jakąś formę introspekcji, dyskursywności samoanaliza lub gimnastyka umysłowa. Mówiąc prosto, uważność przynosi pełnię uwagi do tego, co się dzieje, a uwaga nie jest tym samym, co myślenie.

Nauczyciel sufi, Hazrat Inayat Khan powiedział, & bdquo; Umysł jest powierzchnią serca, sercem jest głębia umysłu. " Rzeczywiście, język wielu kontemplacyjnych tradycji sugeruje, że słowa dla " mind " i & bdquo; serce " nie są różne. Podobnie artysta i kaligraf Kazuaki Tanahashi opisuje japoński charakter mindfulness, który składa się z dwóch interaktywnych postaci. Jeden reprezentuje umysł, a drugi serce. Serca i umysłu nie wyobrażamy sobie jako oddzielnych. Z tego punktu widzenia Tanahashi tłumaczy uważność jako "doprowadzając umysł serca do tego momentu."

Bez względu na to, czy udzielanie czy przyjmowanie opieki, utrzymywanie tej równowagi pomiędzy sercem a umysłem nie jest łatwe. Zbyt często jedziemy w skrajności - albo tracimy sympatię i cierpienie innych, albo znajdujemy się chłodno, z dystansem, z dystansu i bez zaangażowania. Cechami spokojnego umysłu są przestronność i jasność, źródło naszej zdolności do rozróżniania mądrości. Otwarte serce jest delikatne, ciepłe i płynne. Łącznie te atrybuty pozwalają nam czuć się głęboko i działać mądrze. Nawet jeśli działanie oznacza nie robienie niczego. Być może współczucie w najpełniejszym sensie jest delikatnym zrównoważeniem spokojnego umysłu i otwartego serca. Istnieje wiele możliwości w uzdrawiającym związku dla kultywowania takiej jakości obecności. Ale co to jest spokojny umysł i otwarte serce? oznaczać? Jak to właściwie jest? Chociaż nie mogę wiedzieć, jak to dla ciebie czuję, mam poczucie, że wszyscy tak smakowaliśmy. Jest nieuchwytny, ale nie jest to coś, co musimy zdobyć; raczej to jest coś, co należy ujawnić. Coś, co możemy kultywować poprzez zwracanie uwagi. Coś, na co należy uważać, zarówno w obecności, jak i pod nieobecność.


Więcej informacji na temat artykułu Saki Zaprzyjaźnij się z sobą